Dusiołek

Szedł po świecie Bajdała 1 ,
Co go wiosna zagrzała —
Oprócz siebie — wiódł szkapę 2 , oprócz szkapy — wołu,
Tyleż tędy, co wszędy 3 , szedł z nimi pospołu 4 .
Zachciało się Bajdale
Przespać upał w upale,
Wypatrzył zezem ściółkę ze mchu popod 5 lasem,
Czy dogodna dla karku — spróbował obcasem.
Poległ cielska tobołem
Między szkapą a wołem,
Skrzywił gębę na bakier i jęzorem mlasnął,
I ziewnął wniebogłosy, i splunął, i zasnął.