Garbus

Mrze 1 garbus dosyć korzystnie:
W pogodę i w babie lato 2 .
Garbaty żywot miał istnie,
I śmierć ma istnie garbatą.
Mrze w drodze, w mgieł upowiciu 3 ,
Jakby baśń trudną rozstrzygał,
A nic nie robił w tym życiu,
Jeno 4 garb dźwigał i dźwigał.
Tym garbem żebrał i tańczył,
Tym garbem dumał i roił 5 ,
Do snu na plecach go niańczył,
Krwią własną karmił i poił.