Pururawa i Urwasi

Pururawa 1 w godzinie, gdy słońce mgły krasi 2 ,
Ujrzał nimfę wód przaśnych 3 — Indiankę Urwasi.
Wynurzyła dłoń z wody, a za dłonią — głowę,
A niedługo — popierśną 4 kibici 5 połowę.
Górowała rozbieżnej pierścieniami fali,
Palcami z lekka pierśnych 6 tykając korali.
Pururawa podpatrzył, jak nieśmiertelniało
Jej obciśle przywdziane po wierzch ducha ciało.
Pomiażdżyła mu serce miłości nagłota 7 —
Jął 8 się skradać ku bogu ruchem snu i kota.
Porwał ją w swe ramiona ku warg swych potrzebie.
«Ciebież tulę w objęciu? Odpowiedz, że ciebie!»