Wrogowie

Tam na zielonym dąb szumi dolińcu 1 ,
A pod tym dębem — półskrzyniec 2 ze złota,
A łabędź biały śpi w złotym półskrzyńcu,
A w jego dziobie — igła się migota 3 ,
A na jej ostrzu — wroga mego życie.
Leżę pod dębem. Dąb szumi obficie.
Dość mi przyłamać ostrze od niechcenia,
A śmierć swym wichrem w proch nędzny go utrze!
Wśród dębowego namyślam się cienia,
Czy dziś — czy jutro — czy może pojutrze?
Lecz on coś przeczuł i nagle się zbliża,
I dąb pośpiesznie żegna znakiem krzyża...