O pocieszeniu, jakie daje poezja

Ludzie,
czasami tu można cichutko zemrzeć, wyschnąć
w tym głodnym bastionie obronno-nacierającym, w tej
kraince
poezji. W tym kunszcie tak ascetycznym
gdzie można do woli
używać słów: jak cegieł, jak karabinu maszynowego,
jak ogni — sztucznych i prawdziwych, jak siebie, jak życia
które
ani wygrane ani przegrane
płynie —
A tu robótki: sklejanie całości