[Bursztyn, żyto dojrzałe...]

Bursztyn, żyto dojrzałe, blaskiem lśniące ule,
Których plastry tak szumią jak Fingala grota 1 ,
Porównane z splotami, którymi się czulę,
Ustępują w przepychu złota.
Niechby luba ma błogo usnęła koło mnie,
A nie zdrożę się nigdy, oglądając z bliska,
Jak włosy oplatają jej biel nieprzytomnie,
Niby słońca przestronna kołyska.
Gdy w niecce ramion, zgiętych przed policzkiem w pąsach,
Wyczesała cierpliwie ich miodowe pasma,
Odrzuca głowę nieco, kosami potrząsa,
Jak po skórze pochodnię, co zgasła.