Przeszłość mówi

To nieprawda, żem ja już umarła,
to nieprawda, nie wierz temu, mały, —
jam się tylko z twych ramion wydarła,
co w bezsilnym uścisku omdlały.
No, nie dąsaj się, nie; to nie znaczy,
żeś był słaby w swej doli bolesnej;
jam już z ramion nie takich siłaczy
uciekała w eter bezcielesny.
Wzięłam z sobą wszystko co kochane,
wszystko, wszystko, coś nazywał twojem —
patrz, królestwa moje czarowane,
snów-pamiątek zaludnione rojem.