Śnieg spadnie...

Śnieg spadnie za dni kilka; pomnę takie dnie
Z przeszłego roku. Takie szare dnie w żałobie
U kominka. Kiedy mnie pytano: »Co tobie?«
Odpowiadałem: »Ależ nic! Zostawcie mnie!«
Rozmyślałem rok temu w tym pokoju,
Podczas kiedy na dworze padał gęsty śnieg —
Rozmyślałem nad niczym i czas zbiegł,
A ja znów siedzę z wierną fajką moją.
Stara komoda z dębu pachnie mi jak wprzód...
Ale ja byłem głupi, bo tych wszystkich rzeczy
Nie można było zmienić. Któż zaprzeczy?
Pozą jest praca, gdy się wie, że próżny trud.