Palma

Wyrosła tak wysoko, jakby ujrzeć chciała,
Jak się żółta pustynia szeroko rozlała,
Jakby głowę tęskniącą chciała ukryć w niebie
I rzadkim gościom — chmurom, miała coś wyszeptać...
Jakby piasek pustyni uprzykrzywszy deptać,
Dużo wiatru, tam, w górze, chciała schwycić w siebie.
Na jałowej pustyni stoją palmy drżące.
Opuściły na wiatry bujnych pęki włosów
I czekają, czekają z pustyni odgłosów...
Jak dusze na pustkowiu tej ziemi tęskniące.
Czekają. Coś się zbliża... To wiatr pędzi z dala
Tuman piasku i niesie cichy jęk szakala.