Utwory drobne

Wawrzyn, co nigdy nie więdnie w puklach szybko blednących!
Jakiż to obraz potężny ludzkiej wielkości i mocy!
Każdy wieczór mnie wzrusza, jakby ostatnim był z wszystkich,
Który po walce bez końca spoczynek wieczny zwiastuje.
Wszystko nam mieni się w rozkosz, tak pięknie okrągli się życie
I nawet zgon, bowiem usnąć pocieszającą jest śmiercią.
Ostrej nie pragnij źrenicy, albowiem, kiedy umarłych
W ziemi dojrzysz nareszcie, kwiatów oglądać nie będziesz!
Dzieci, te Boga zagadki, rozwiązać je trudniej niż wszystkie,
To się miłości udaje, gdy sama sobą owładnie.
Co się wydarzy tobie, skąd miałby sen to zwiastować?
Co uczynisz, to raczej senne rojenie wywróży.