Quo vadis

Petroniusz 1 obudził się zaledwie koło południa i jak zwykle, zmęczony bardzo. Poprzedniego dnia był na uczcie u Nerona 2 , która przeciągnęła się do późna w noc. Od pewnego czasu zdrowie jego zaczęło się psuć. Sam mówił, że rankami budzi się jakby zdrętwiały i bez możności zebrania myśli. Ale poranna kąpiel i staranne wygniatanie ciała przez wprawionych do tego niewolników przyśpieszało stopniowo obieg jego leniwej krwi, rozbudzało go, cuciło, wracało mu siły, tak że z elaeothesium 3 , to jest z ostatniego kąpielowego przedziału, wychodził jeszcze jakby wskrzeszony, z oczami błyszczącymi dowcipem i wesołością, odmłodzon 4 , pełen życia, wykwintny, tak niedościgniony, że sam Otho 5 nie mógł się z nim porównać, i prawdziwy, jak go nazywano: arbiter elegantiarum 6 .
W łaźniach publicznych 7 bywał rzadko: chyba że zdarzył się jakiś budzący podziw retor 8 , o którym mówiono w mieście, lub gdy w efebiach 9 odbywały się wyjątkowo zajmujące zapasy. Zresztą miał w swej insuli 10 własne kąpiele, które słynny wspólnik Sewerusa, Celer 11 , rozszerzył mu, przebudował i urządził z tak nadzwyczajnym smakiem, iż sam Nero przyznawał im wyższość nad cezariańskimi, chociaż cezariańskie były obszerniejsze i urządzone z nierównie większym przepychem.
Po owej więc uczcie, na której znudziwszy się błaznowaniem Watyniusza 12 brał wraz z Neronem, Lukanem 13 i Senecjonem 14 udział w diatrybie 15 : czy kobieta ma duszę — wstawszy późno, zażywał, jak zwykle, kąpieli. Dwaj ogromni balneatorzy 16 złożyli go właśnie na cyprysowej mensie 17 , pokrytej śnieżnym egipskim byssem 18 , i dłońmi, maczanymi w wonnej oliwie, poczęli nacierać jego kształtne ciało — on zaś z zamkniętymi oczyma czekał, aż ciepło laconicum 19 i ciepło ich rąk przejdzie w niego i usunie zeń znużenie.
Lecz po pewnym czasie przemówił — i otworzywszy oczy jął rozpytywać o pogodę, a następnie o gemmy 20 , które jubiler Idomen obiecał mu przysłać na dzień dzisiejszy do obejrzenia... Pokazało się, że pogoda jest piękna, połączona z lekkim powiewem od Gór Albańskich 21 , i że gemmy nie przyszły. Petroniusz znów przymknął oczy i wydał rozkaz, by przeniesiono go do tepidarium 22 , gdy wtem spoza kotary wychylił się nomenclator 23 oznajmiając, że młody Markus Winicjusz, przybyły świeżo z Azji Mniejszej 24 , przyszedł go odwiedzić.