Pieśń II, 7 (O saepe mecum tempus in ultimum...)

Pomnisz, jak śmierci w oczy my patrzali
Z bliska, gdy Brutus 1 hetmanił 2 szeregom
Któż ci kwiryctwo 3 wrócił, kto z oddali
Wrócił penatom 4 i italskim brzegom?
Pompeju! my dwaj najstarsi druhowie,
Z tobą mi chwile biegły nieleniwo
Niegdyś przy pełnym, z różami na głowie
Malobatrową 5 łyszczącej oliwą.
My pod Filippi 6 walczyliśmy razem,
Gdzie tak sromotnie zgubiłem w popłochu
Tarczę, gdy męstwo naszych pod żelazem
Padło, w skrwawionym tarzając się prochu.