Pieśń II, 14 (Eheu fugaces, Postume, Postume...)

O, Postumie 1 , Postumie! lata, niestety, szybko
nam uchodzą; pobożność nawet nie może wstrzymać
ani zmarszczek grożących,
ani śmierci, co zwalczyć się nie da;
choćbyś, ile dni w roku, co dzień zarzynał trzysta
byków 2 , zmiękczyć Plutona 3 , bracie, nie zdołasz, bo on,
na łzy wszelkie nieczuły,
Geriona 4 , to cielsko troiste,
i Titiosa 5 w niewoli trzyma za smutną rzeką,
którą musim przepłynąć wszyscy 6 , co z darów ziemi
żyjem, czy tam królami
będziem, czy też biednymi chłopami.