Paw i orzeł

Paw się dął, szklniące 1 pióra gdy wspaniale toczył.
Orzeł górnie bujając 2 , gdy go w locie zoczył 3 ,
Rozśmiał się i przeleciał. Wrzasnął paw — w śmiech ptacy.
«Nie znają się — powtarzał — na rzeczach prostacy».
«Znają się — rzekł mu orzeł — wdzięk cenić umieją,
Ale gardzą przysadą 4 i z dumnych się śmieją».