Satyry

Im wyżej, tym widoczniej; chwale lub naganie 1
Podpadają królowie, najjaśniejszy panie!
Satyra prawdę mówi, względów się wyrzeka.
Wielbi urząd, czci króla, lecz sądzi człowieka.
Gdy więc ganię zdrożności i zdania mniej baczne 2 ,
Pozwolisz, mości królu, że od ciebie zacznę.
Jesteś królem, a czemu nie królewskim synem 3 ?
To niedobrze; krew pańska jest zaszczyt przed gminem 4 .
Kto się w zamku urodził, niech ten w zamku siedzi;
Z tegoć powodu nasi szczęśliwi sąsiedzi.
Bo natura na rządczych pokoleniach 5 zna się:
Inszym powietrzem żywi, inszą strawą pasie.