Źrebiec i koń stary

Gdy starszych przybierano w pozłacane rzędy 1 ,
Gniewał się młody źrebiec na takowe względy.
Przyszła kolej na niego; z początku był hardy,
Aż kiedy w pysku poczuł munsztuk 2 nader twardy,
Gdy jeźdźca przyszło dźwigać, znosić rzemień tęgi 3 ,
Gdy go ściskać poczęły dychtowne 4 popręgi 5 ,
W płacz nieborak; a stary: «Na co ten płacz zda się?
Chciałeś — cierpże. Żal próżny, kiedy poniewczasie».