VI (Ach! nieraz mi się zdaje...)

Ach! nieraz mi się zdaje,
gdy tak samotny kroczę
W zachodu cichym złocie,
zadumą ogarnięty,
Że cień, co długi wstaje
Spod nóg mych i swe mrocze
Na ziół tych ściele krocie 1 ,
nie ze mnie jest poczęty.
Lecz że z przeszłości fali,
czy z przyszłych dni głębiny —
Hen! tam, gdzie ziemi końce —
byt jakiś, tu nieznany,