Pieśń XIX (Jest kto, co by wzgardziwszy te doczesne rzeczy...)

Jest kto, co by wzgardziwszy te doczesne rzeczy
Chciał ze mną dobrą tylko sławę mieć na pieczy,
A starać sie, ponieważ musi zniszczeć ciało,
Aby imię przynamniej po nas tu zostało?
I szkoda zwać człowiekiem, kto bydlęce 2 żyje,
Tkając 3 , lejąc w się wszytko, póki zstawa 4 szyje;
Nie chciał nas Bóg położyć równo z bestyjami:
Dał nam rozum, dał mowę, a nikomu z nami.
Przeto chciejmy wziąć przed się 5 myśli godne siebie,
Myśli ważne na ziemi, myśli ważne w niebie;
Służmy poczciwej 6 sławie, a jako kto może,
Niech ku pożytku dobra spólnego pomoże.