Pieśń XVII (Niegodzien tego ten świat zawikłany...)

Niegodzien tego ten świat zawikłany,
Aby miał na nim rozumem nadany 2
Człowiek polegać, a swe szczęśliwości
Sadzić na jego płochej odmienności 3 .
Co ma ten żywot, na co by bezpiecznie
Człowiek mógł kazać 4 ? Niedługo kóniecznie 5
Doniesie czaszę 6 pachołek do gęby,
A przedsię i w tym straci czasem zęby 7 .
Morze nie stoi nigdy, zawżdy płynie:
Teraz kędzierze 8 nastrzępi, w godzinie
Dnem wzgórę stanie, a ogromne wały 9
Wysokich będą obłoków sięgały.