Pieśń XXII (Rozumie mój, prózno sie masz frasować...)

Rozumie mój, prózno sie masz 2 frasować:
Co zginęło, trudno tego wetować 3 ;
Póki czas był, póki szczęście służyło,
Czegoś żądał, o wszystko łacno 4 było.
Teraz widzisz, że nam niebo nie sprzyja:
W czym sie kochasz, to cię daleko mija.
Cóż temu rzec? I szkoda głowy psować 5 ;
Lepiej sie nam na lepsze czasy chować.
A nie mniemaj, byś sam był w tej niewoli:
Nalazłby sie, kogo to nie mniej boli;
Jeno ludzie snadniej 6 zakryć umieją,
Acz nie z serca, z wierzchu sie przedsię śmieją.