Tren XIII. (Moja wdzięczna Orszulo, bodaj ty mnie była...)

Moja wdzięczna 2 Orszulo, bodaj ty mnie była
Albo nie umierała lub sie nie rodziła.
Małe pociechy płacę wielkim żalem swoim
Za tym nieodpowiednym pożegnanim 3 twoim.
Omyliłaś mię 4 jako nocny sen znikomy 5 ,
Który wielkością 6 złota cieszy zmysł 7 łakomy 8 ,
Potym nagle uciecze 9 , a temu na jawi 10
Z onych skarbów jeno chęć a żądzą 11 zostawi.
Takeś ty mnie, Orszulo droga, uczyniła:
Wielkieś nadzieje w moim sercu roznieciła,
Potymeś mię smutnego nagle odbieżała 12
I wszytki moje z sobą pociechy zabrała.