Tren XV. (Erato złotowłosa i ty, wdzięczna lutni...)

Erato 2 złotowłosa i ty, wdzięczna 3 lutni 4 ,
Skąd pociechę w swych troskach biorą ludzie smutni,
Uspokójcie na chwilę strapioną myśl 5 moję,
Póki jeszcze kamienny w polu słup nie stoję 6 ,
Lejąc ledwe 7 nie krwawy płacz przez marmór 8 żywy 9 ,
Żalu ciężkiego pamięć 10 i znak nieszczęśliwy.
Mylę sie, czyli 11 patrząc na ludzkie przygody
Skromniej człowiek uważa 12 i swe własne szkody?
Nieszczesna matko 13 (jesli przyczytać 14 możemy
Nieszcześciu, co prze 15 głupi rozum swój cierpiemy),
Gdzie teraz twych siedm 16 synów i dziewek tak wiele 17 ?
Gdzie pociecha? Gdzie radość i twoje wesele?