Tren XVI. (Nieszczęściu kwoli a swojej żałości...)

Nieszcześciu kwoli 2 a swojej żałości,
Która mię prawie przejmuje do kości,
Lutnią 3 i wdzięczny rym porzucić muszę,
Ledwe 4 nie duszę 5 .
Żywem 6 , czy mię sen obłudny 7 frasuje?
Który kościanym oknem 8 wylatuje,
A ludzkie myśli tym i owym bawi,
Co błąd na jawi 9 .
O błędzie ludzki 10 , o szalone dumy 11 ,
Jako to łacno 12 pisać sie z rozumy 13 ,
Kiedy po wolej świat mamy 14 , a głowa
Człowieku zdrowa 15 .