Tomko Prawdzic

Hubin dnia 28. Stycznia 1850 roku.
Walerjana Wróblewskiego
w Zielińcach.
Oto masz znowu kochany Walerjanie książeczkę moją, a co gorzej jak widzisz, przypisaną Tobie. — Żal mi że nic innego w tej chwili niemam cobym ci mógł przesłać, bo Bóg jeden wie jakiego losu i przyjęcia dozna nasz Tomko Prawdzic. Dziewaczna to ramota, kochany Walerjanie, a może i niepotém, ale jak biedne, chore, słabiutkie dziecię, ja ją kocham, i jak przyjacielowi ojciec to dziecię przynoszę. Daj Boże byś sobie moje dla słabej dzieciny uczucie wytłumaczył.
Kochaj mnie i niezapominaj o mnie
Twój
Józef
...Rzekł mu Piłat: Co jest prawda?
S. Jan. Rozdz. XVIII. w. 38.
? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ?
Epigraf z niewydanej rozprawy o Filozofji przez X. X.
Żaden wielki człowiek nie urodził się jeszcze bez zwiastujących go światu przepowiedni — jest to rzecz dowiedziona. Celem tych proroctw, które się dopiero najjaśniej tłumaczą, gdy ich tłumaczenie na nic się już nikomu nieprzydało, jest zapewne: świat uprzedzić, aby go bohater z nienacka nie zaszedł, i palpitacją serca nie nabawił.