Podzielne

Dokładnie, ostrzem, po skrajach — zrywa związek ręki
z trawą, zaręczyny ramion z ciągłym we śnie pofruwaniem,
po kołataniu rozstrzyga to drzwi domu, to serce, to będzie
śmierć dziecinnie własna, przecina sprawę stołu w lesie
zrównanym do wspomnienia, i wszystko jest po naszej
stronie podzielne, i dalej naprzykrzamy się sobie — źdźbło
oku, nożyce trawie, piła drzewu, do nóg naszych krzywo
poślubiona łąka.