Madrygał

O fauno moja: łagodne zwierzęta
kontynentów opasłych i wysp z majoliki 2 .
Już przybywacie, białe słonie smutku
i niepisanych wierszy brzęczące słowiki.
Karawany wielbłądów, kołyszecie pejzaż
wszystkich wieków przebytych, pustynie umarłe,
przynosicie proroków nieznanych. O węże
mojej trwogi, zwinięte pod gardłem.
Oto jesteście, koty samotne na dachach,
w alejach jesionowych kołysze was podróż.
Osty waszych skojarzeń o błądzących strachach,
które zimowy księżyc wrzaskiem dzisiaj podrą.