Opuszczenie

Panie! bez chleba jestem, bez marzeń, ni domu,
Ludzie wygnali zewsząd, bowiem jestem nagi,
Owi bracia w Chrystusie nie mieli odwagi
Przygarnąć mnie; gdy skarżę się, to nie wiem komu.
A przeciem ich miłował jako przykazano,
I z ich łaski zaznałem palącej goryczy:
Zbrakło serca, co słyszy, kiedy moje krzyczy.
Kogut pieje. Wyparli się jak w tamto rano.
Czuję, zamilkła wrzawa. Jest cisza na fali.
Ludzie odeszli, głodni, od zwykłej biesiady.
To prawda, że przyzywam ich na darmo, blady.
Panie! odpuść mi, jeśli nie dość mnie kochali.