Pamięci córki

2 IX 1944 Warszawa
Dzwoni ci, dziecino ma, cisza zwalisk szeregu,
Dzwoni ci cisza ruin i bezludzia,
Dzwoni ci cisza miasta, zatrzymanego w pełni życia biegu,
Po ciężkim żywota i walki trudzie.
Dzwoni i otula twoją mogiłę
Wiatru ciche westchnienie
Traw współczujący poszum,
Kołyszą i opłakują swe krótkie istnienie,
Drwiąc z pychy ludzkiej, jej wobec losu bezsiły
Z nędzy jej krwawych poczynań i zadum.
Otula Cię cisza zgliszcz i ruin