Pieśń VIII (Iż rozum człowiekowi potrzebniejszy, niż skarby)

Złoto znać na strzechstenie 1 , człowieka na złocie;
Mieć albo nie mieć złota —nic przez sie ku cnocie;
Próżno chwalą i ganią ten kruszec łagodny:
Komu Pan Bóg dał rozum, zawżdy jest swobodny.
Wygnał chciwość niesytą, wygnał strach szkarady 2
Więc nie wzdycha, nie mając, w dostatku nie blady.
Nie pożycza u skrzynie 3 , darmo nie szafuje:
Z baczeniem 4 złoto drogo i tanie szacuje.
Ale jawnie oświadczył słowy i przykładem
Twój wnuk Jesse, iż zbytnie skarby zbytnym jadem.
I z tym, komu ich nie da, Bóg barziej łaskawie,
Niż z tym, co ich ma nazbyt: zna, kto sądzi prawie.