Sonet IV (O wojnie naszej, którą wiedziemy z szatanem, światem i ciałem)

Pokój — szczęśliwość; ale bojowanie
Byt nasz podniebny 1 : on srogi ciemności
Hetman 2 i świata łakome marności
O nasze pilno czynią 3 zepsowanie.
Nie dosyć na tym, o nasz możny Panie!
Ten nasz dom 4 — ciało —, dla 5 zbiegłych lubości 6
Niebacznie 7 zajźrząc 8 duchowi zwierzchności,
Upaść na wieki żądać nie przestanie.
Cóż będę czynił w tak straszliwym boju,
Wątły, niebaczny, rozdwojony w sobie?
Królu powszechny, prawdziwy pokoju
Zbawienia mego, jest nadzieja w tobie 9 !