Sonet V (O nietrwałej miłości rzeczy świata tego)

I nie miłować ciężko, i miłować 1
Nędzna pociecha, gdy żądzą zwiedzione 2
Myśli cukrują nazbyt rzeczy one,
Które i mienić 3 , i muszą się psować 4 .
Komu tak będzie dostatkiem smakować
Złoto, sceptr 5 , sława, rozkosz i stworzone
Piękne oblicze, by tym nasycone
I mógł mieć serce, i trwóg się warować 6 ?
Miłość jest własny 7 bieg bycia naszego;
Ale z żywiołów utworzone ciało,
To chwaląc, co zna początku równego 8 ,
Zawodzi duszę, której wszystko mało,