[Duch twój, gdy dzisiaj...]

Duch twój, gdy dzisiaj w rok owy się chyli,
Pojąć nie może śródgwiezdnych przestrzeni,
Jakie dzieliły cię od ludzkich cieni.
Zdumienie czoło skłania k’tamtej 1 chwili:
Kiedyś budował dla runa świątnice,
Przewyższające blady przepych ziemi,
I urzeczony ciszą był port niemy
I złoty kolor snów, jak błyskawice;
Przez skalne piargi wonczas 2 , ścieżką znaną,
Owocorodne zawiodło cię lato,
Stoki darzyły uśmiechu zapłatą
I przybysz w zjawach miał duszę skąpaną.