In loco tormentorum

Vivo sin vivir en mi...
Żyję — nie żyjąc już w sobie,
na życie aniołów spozieram,
a w mroku, w rozpaczy umieram.
Godzina moja się zbliża
i otaczają ciemności —
już wyschły źródła miłości
i w płomiennej męce krzyża
serce wciąż głębiej się zniża,
wciąż głębiej w nim rany roździeram —
i żyję, by czuć, że umieram.
Na fali czystym błękicie