Psalm V

Attendite popule mens legem meam 1 .
Psalm 77 2
Słuchaj pilnie, ludu mój, i nakłoń ze wszystkiego serca uszu na wyrozumienie powieści tej.
Przywiodę na pamięć dawne dni dzieciństwa twego, a opowiem ci pierwszą szczupłość, w którejś był, z żywota matki twojej wyszedłszy.
Coć musieli ojcowie twoi oznajmić, i dawni latopisowie w dziejach narodu twego zostawili, toć i ja przypomnię 3 , abyś miał co do wiadomości podawać późnym wnuczętom.
Początek gniazda twego Polaku, na faryjskich polach w Dalmacji 4 ; a od dawnych niegdy Słowaków masz uczestnictwo języka i spółeczność krwi rodowitej.
Onić to Sławonowie w historiach sławni, przodkami twemi, którzy od Imanu góry aż po septemtrion 5 rozpostarszy 6 proporce, całą Europę swoją liczyli osadą.
A bystry Dunaj na paiżach 7 przepłynąwszy, mocno się z rzymskiemi pułkami ucierali, złotej broniąc wolności.
Z nich Bóg wyprowadził Lecha i Czecha, i osadził niemi te knieje, które przedtem osiadali ludzie z jaszczurzemi oczyma.
Starszy od Elbu otrzymał przestronne dzierżawy; Lech, po Odrę oddzielony, wziął sarmackie pola, od których trwa imię polskie dobrze sąsiadom znajome.
I podniósł sławę narodu swego, rozprzestrzeniając mieczem państwo i wypierając niezgodne Teutony 8 .
I stali się oba mnogiego ludu książęty, i głowami, które miały być w potomkach koronowane.