Psalm VIII

Domine quis habitabit in tabernaculo tuo 1 .
Psalm 14 2
Panie, któż osiędzie tron w przybytku Twoim? I kto namiestnikiem naznaczony, aby potężną ręką uprzątał dolegliwości nasze?
Albowiem wybiła górę mizeria Polski, od drapieżnych uciśniony a górnolotny orzeł wypierzywszy się, jest jako jedno gołąbie 4 porzucone od matki.
Zginęły ozdoby sławnej niegdy 5 Sarmacji, a żelazne na pograniczach słupy w Elbie i w Dnieprze postanowione przepadły.
Niedawno od Czarnego Morza aż do Bałtyckiego oceanu ciągnęły się wzdłuż okolice nasze; a od Krępaku i węgierskich Alpes wszerz, aż w mroźne zachodziło Tryjony 6 .
Teraz spustoszały jedne, drugie zawojowane kraje, a my we środek zamknieni, kurczymy się jak skóra od ognia albo krew zbiegająca się ku sercu.
Któż nam wróci przeszłych zwycięstw ozdoby? Kto odnowi złote lata pokoju, cnotą i szczęściem kwitnące?
Słaba nadzieja, abyśmy w dawnej porze widzieli ojczyznę naszą, stojącą po prawicy królewskiej, odzianą rozmaitością, rozmaitością zwycięstw, przez wydartych krajów odwetowanie; dalej, na cudze nie chciwą, kiedy swoje spełna.
Ty o Boże nasz w to potrafić 7 umiesz, który sam jako królestwa zakładasz, tak im i rządce podajesz 8 .
Opatrzność Twoja, Panie, stanowi przełożonych 9 , bez której nie tylko ten świat stać nie może, ale też i włos z głowy ludzkiej nie spadnie.
Zna ją oracz, gdy posiewa rolą 10 nasieniem, zna i pasterz, od niej sam i z trzodą strzeżony.