Psalm XI

Dixit injustus ut delinquat in semet ipso 1 .
Psalm 35 2
Rzekł niesprawiedliwy sam w sobie, aby grzeszył: a zmrużywszy oczy, nie chciał się oglądać na bojaźń Bożą.
Nie chciał zrozumieć przewrotności umysłu swego, ani uważał 3 , że w zgubie ojczyzny i samemu zginąć przyjdzie.
I tak zdradliwie mówił przeciwko matce własnej; a gorszy pasierba 4 , piersi te lżył, które go karmiły.
Głowa jego nie myśliła 5 o dobro pospolitem 6 , ale żeby się dobrze mieć, by 7 i złe czyniąc; a nienasycona podwyższenia chciwość 8 nie chciała się obejrzeć na prawo przystojności 9 .
Ojczyzna w uściech 10 i obrona jej, a w sercu kończyste żądło jak węda u hipokryty.
Stąd uczynił się rzecznikiem w skomo 11 na obronę dobra pospolitego, a pod pokrywką publiki, tai zawziętość 12 sejmu rozerwania.
Mówiąc skrycie sam w sobie: Cóż mi za to pieczołowanie 13 o ojczyznie? kiedy inszą 14 drogą pomogę sobie do dobrego mienia.
Droga cnoty przykra, nagroda zasług niepewna, wdzięczność za odwagi omyla; a gdy występków nie karzą, grzeszyłby, kto by dobrze czynił.
I tak udaje się przeciwną od gościńca ścieżką; a między sobie podobnymi rozsiewa ducha przeciwieństwa.
Ród jaszczurczy i właściwe Judasza pokolenie; bo i ten Pana w rękę całując, dla błahego kwestu 15 , ojczyznę własną przedaje.