Psalm XXXIII

Usque quo Domine oblivisceris me in finem 1 .
Psalm 12 2
Dokądże, Panie, zapomnisz mię na końcu i czemu odwracacz oblicze Twoje od ciebie, już już ginącego.
Ratunek Twój, kiedy najpotrzebniejszy, odszedł mię; a moc ukrzepiająca 3 Twoja tak się ze mną obchodzi, jak gdy w ciężkim głodzie matka dziecko porzuci.
Acz 4 ci ja tak opuszczony uważam w duszy mojej sądy Twe sprawiedliwe 5 , i na nikogo, tylko na porywczy pochop 6 mój do złego narzekam.
Czegom 7 sam chciał, to mam; a jakom robił, taka mię też i kara za grzechy potyka.
Bo gdy rozmyślam przeszłe dni młodości mojej, przypominam, że tam włosów piększenie nie mogło być bez obrazy bożej i zgorszenia bliźniego.
Za to teraz zrosły się w kupę jako strąki bobu rozkwitłego, a nierozplecione kędziory uczyniły ze mnie Nazarejczyka.
I stąd mniemam czasem, żem zasiągnął od Samsona stroju albo żem tym znakiem na sędźtwo 8 ludu jest bożego naznaczony.
Jakoż widzę, że chociem od tego proroka laty daleki; do własności jednak włosów jego i moje wielką mają relacją 9 .
Bo jako w tamtych skryta moc taiła się ludzką niezmożona; tak i w moich uznawam niewypowiedzianej choroby ostrość, której żadne nie pomoże lekarstwo.
I tak nie tylko podniósł róg nieprzyjaciel na głowie mojej; ale też i wewnątrz różnemi dolegliwościami ścisnął mi serce.