[Non omnis moriar...]

Non omnis moriar 1 — moje dumne włości,
Łąki moich obrusów, twierdze szaf niezłomnych,
Prześcieradła rozległe, drogocenna pościel
I suknie, jasne suknie pozostaną po mnie.
Nie zostawiłam tutaj żadnego dziedzica 2 ,
Niech więc rzeczy żydowskie twoja dłoń wyszpera,
Chominowo 3 , lwowianko, dzielna żono szpicla,
Donosicielko chyża, matko folksdojczera 4 .
Tobie, twoim niech służą, bo po cóż by obcym.
Bliscy moi — nie lutnia to, nie puste imię.
Pamiętam o was, wyście, kiedy szli szupowcy 5 ,
Też pamiętali o mnie. Przypomnieli i mnie.