's Ruprichschloß.
Drubn ben Fichtelbarg of dr Höh,
wu dr Sturm pfeift über de Falder voll Schnee,
do stieht in Gumferngrund ganz hinten –
dr Zahnte werd dos Flackel net finden –
e schienes Schloß, ganz aus Schnee un Eis,
dos glänzt wie Marmorstä hall un weiß.
Un rings üm dos Schloß is egal e Ruh,
de Fanster verhange, de Türn sei zu,
ka Ess, die raacht, kaa Mensch kimmt dorthie,
de Viecher bleibn von weiten schie stieh;
die Herscheln un Reh, die Füchs un de Hosen,
die sich zor Nachtzeit emol sahe lossen,
die schnuppern ewing, besah sich dan Flack
un – husch – sei se aa wieder wag.
Ofn Dach do stieht e Letter ubn drauf,
die gieht fei gerod bis in Himmel ubn nauf.
Doch horcht! Wenn in Wiesenthol zon Advent,
dos erschte Weihnachtslichtel brennt,
un wenn zon Afang dr heiling Zeiten
die Wiesentholer Adventsglocken läuten,
do steigt von Himmel, du grußes Wunner –
e Engele of dar Letter ronner.
Un kaum is in dan Schloß drubn nei,
do bricht aus de Fanster e haller Schei.
Wos alles in Schloß schlief in Fadern vrsteckt,
dar klane Engel hoots aufgeweckt.
Nu wergts un wisperts, dos hammert un pocht,
de Saag tut raspeln, dr Leimtop kocht,
korz, in ganzen Schloß is aus mit dr Ruh,
se hobn, wie's scheint, en Haufen ze tu.
Un wenn dr Niklis is komme ra,
do kimmt aus dan Schloß e alter Maa,
in grußen Pelz, in dr Hand en Stock
un ofn Buckel en grußen Sook.
Un wie dar Alte lafen kaa!
'r hoot Siebnmeilenstiefeln aa;
un miet en Schriet, dos gieht ritz – ratz –
is 'r schie ofn Johannisplatz.
Nu läft'r de Stroßen har un hie,
blebt bal bei jeder Haustür stieh,
steigt a de Treppen ronner un nauf,
befregt sich un schrebt sich alles auf.
E manichsmol schittelt'r mit'n Kopp
hört'r vu de Leit e garschtig Lob;
un bei maning, wos 'r do tut vernahme,
do möcht'r an liebsten ne Stacken nahme.
Doch alle Leit, die ne belieb'n
die hootr in sei Büchel geschrieb'n,
dodraus ersieht dr heilige Christ,
war dohierde recht artig gewasen is.
Ich hoo ne Ruprich gestern getroffen
un bie bis Klaffenbach mitn geloffen,
dann wur mer oder ze hampflich sei Schriet,
ich krieget ken Oden un konnt net mehr miet,
oder wos ich von Ruprich do gehört
ihr Leit, do gibts en Haufen beschert,
ihr könnts gelabn, wos ich eich soog –
ich wünsch a gesunde Feiertoog!