Trin

von

Detlev von Liliencron.

Mit Nadel un Tweern [217]

keem de lütt Deern [218].

As [219] se mi nu den utneiten Knoop anneiht [220],

un so flink de Finger ehr geiht,

un se so neech bi mi steiht [221],

denk ick, wat kann dat sien [222], man to,

un ick gev ehr’n Söten [223], hallo, hallo.

Auk, har ick een weg, un dat wem Släg [224],

datt ick glieks dat Jammern kreeg [225],

do kiekt se mi ganz luri [226] an;

„häv ick wehdahn? min leve [227] Mann?“

„Ja,“ segg ick, un ganz sachen [228]

fat ick se üm, greep frischen Moot [229],

un nu güngt ja allns up eenmal got.

As se gung, seg ick: „Lütt Deern,

kumms ock mal weller [230] mit Nadel un Tweern?“

„Ja geern!“