CHAPTER I.

[1] Tibullus was, however, a Roman knight.

[2] O. ii. 7, 10. Tecum Philippos et celerem fugam Sensi relicta non bene parmula.

[3] G. ii. 486. Flumina amem silvasque inglorius.

[4] i. 57. Non ego laudari curo mea Delia: tecum Dummodo sim, quaeso, segnis inersque vocer.

[5] Pr. i. 6,29. Non ego sum laudi, non natus idoneus armis.

[6] The lack of patrons becomes a standing apology in later times for the poverty of literary production.

[7] Pollio, however, stands on a somewhat different footing. In his cultivation of rhetoric he must be classed with the imperial writers.

[8] Dis te minorem quod geris imperas, 0. iii. 6, 5.

[9] Cicero was Augur. Admission to this office was one of the great objects of his ambition.

[10] Od. iii. 24, 33.

[11] C. S. 57; O. iv. 5, 21.

[12] Ecl. i. 7.

[13] Ep. ii. 1, 16.

[14] Prop. iii. 4, 1; Ovid Tr. iii. 1, 78.

[15] This subject is discussed in an essay by Gaston Boissier in the first volume of La Religion romaine d'Auguste aux Antonins.

[16] Tac. Ann. i. 2, Ubi militem donis, populum annona, cunctos dulcedine otii pellexit, insurgere paulatim, munia senatus magistratuum legum in se trahere, nullo adversante, cum ferocissimi per acies aut proscriptione cecidissent, ceteri nobilium, quanto quis servitio promptior, opibus et honoribus extollerentur, ac novis ex rebus aucti tuta et praesentia quam vetera et periculosa mallent.

[17] Cum divus Augustus sicut caetera eloquentiam pacaverat.—De Causs. Corr. Eloq.

[18] Pompon Dig. I. 2. 2.47 (quoted by Teuffel). Primus Divus Augustus, ut maior iuris auctoritas haberetur, constituit ut ex auctoritate eius responderent.

[19] Odi profanum vulgus et arceo (Hor. Od. iii. 1, 1), Parca dedit malignum spernere vulgus (id. ii. 16, 39), satis est equitem mihi plaudere (Sat. I. x. 77), and often. So Ovid, Fast. I. exordium.

[20] See the pleasing description in the ninth Satire of Horace's first book.

[21] Suet. Aug. 84. Tac. An. xiii. 3.

[22] Tuque pedestribus Dices historiis praelia Caesaris Maecenas melius ductaque per vias Regum colla minacium (Od. ii. 12, 9).

[23] Ep. 101, 11. I quote it to show what his sentiments were on a point that touched a Roman nearly, the fear of death: Debilem facito manu debilem pede coxa: Tuber astrue gibberum, lubricos quate dentes: Vita dum superest, bene est: hanc mihi vel acuta Si sedeam cruce sustine.

[24] He was so when Horace wrote his first book of Satires (x. 51). Forte epos acer lit nemo Varius ducit.

[25] Often quoted as the poem de Morte.

[26] Sat. vi. 2.

[27] Ecl. viii. 5, 88, procumbit in ulva Perdita, nec serae, &c. Observe how Virgil improves while he borrows.

[28] Aen. vi. 621, 2.

[29] Od. i. 61.

[30] So says the Schol. on Hor. Ep. I. xvi. 25.

[31] X. i. 98

[32] X. 3. 8.

[33] Ec. ix. 35.

[34] Virg. Ec. iii. 90; Hor. Epod. x.

[35] "Cinna procacior," Ov. Trist. ii. 435.

[36] Saepe suas volucres legit mihi grandior aevo, Quaeque necet serpens, quae iuvet herba Macer. Trist. iv. 10, 43. Quint. (x. 1, 87) calls him humilis.