PERSIUS.
(1) LIFE.
We possess a very full account of the life of Persius, which, according to the MSS., is taken from Probus’ commentary on the poet, and may therefore be looked upon as trustworthy. According to Probus (from whom are taken the quotations throughout), he lived from 34 to 62 A.D.: ‘Aulus Persius Flaccus natus est pridie Non. Decembr. Fabio Persico L. Vitellio coss., decessit viii. Kal. Decembr. Rubrio Mario Asinio Gallo coss.’ These dates are confirmed by Jerome.
He was born at Volaterrae in Etruria, and was the son of a Roman knight who died when Persius was quite young:
‘Natus in Etruria Volaterris, eques Romanus, sanguine et affinitate primi ordinis viris coniunctus. Pater eum Flaccus pupillum reliquit moriens annorum fere sex.’
‘Fulvia Sisennia (his mother) nupsit postea Fuscio equiti Romano.’
After the completion of his early education (for which see Sat. 3, 44-51) he studied at Rome, where he came under the influence of the Stoic Annaeus Cornutus:
‘Studuit Flaccus usque ad annum xii. aetatis suae Volaterris, inde Romae apud grammaticum Remmium Palaemonem et apud rhetorem Verginium Flavum. Cum esset annorum xvi., amicitia coepit uti Annaei Cornuti, ita ut nusquam ab eo discederet; inductus aliquatenus in philosophiam est.’
In Sat. 5, 21-24 and 30-51, he speaks in the highest terms of Cornutus as his guide in life and close friend: cf. esp. ll. 36-7,
‘teneros tu suspicis annos,
Socratico, Cornute, sinu.’
Among his other friends were Caesius Bassus (to whom Sat. 6 is addressed), Lucan, Seneca, and his own relative, Paetus Thrasea:
‘Cognovit per Cornutum etiam Annaeum Lucanum, aequaevum auditorem Cornuti. Lucanus adeo mirabatur scripta Flacci ut vix retineret se recitante eo cum clamore quin illa esse vera poemata diceret, sua ipse ludos faceret. Sero cognovit et Senecam, sed non ut caperetur eius ingenio ... Idem decem fere annis summe dilectus a Paeto Thrasea est, ita ut peregrinaretur quoque cum eo aliquando, cognatam eius Arriam uxorem habente.’
Persius was a man of considerable means, as is shown by his will and his landed property:
‘Reliquit circa HS vicies matri et sorori; scriptis tamen ad matrem codicillis Cornuto rogavit ut daret sestertia ut quidam centum, ut alii volunt ..., et argenti facti pondo viginti, et libros circa septingentos sive bibliothecam suam omnem. Verum a Cornuto sublatis libris, pecuniam sororibus, quas heredes frater fecerat, reliquit.’
‘Decessit ad octavum miliarium via Appia in praediis suis ... vitio stomachi anno aetatis xxviii.’
His character was lofty and disinterested:
‘Fuit morum lenissimorum, verecundiae virginalis, formae pulchrae, pietatis erga matrem et sororem et amitam exemplo sufficientis. Fuit frugi, pudicus.’
(2) WORKS.
1. His early works, which Cornutus caused to be destroyed at his death, were:
(a) A praetexta, called Vescia (?).
(b) One Book of ὁδοιπορικά, no doubt referring to his travels with Thrasea.
(c) Some verses on Arria, the wife of Paetus.
‘Scripserat in pueritia Flaccus etiam praetextam Vesciam, et ὁδοιπορικῶν librum unum, et paucos in socrum Thraseae in Arriam matrem versus ... Omnia ea auctor fuit Cornutus matri eius ut aboleret.’
2. Satires. There are six of these (in hexameters), with a prologue (in scazons). Persius wrote slowly, and the Book was left unfinished:
‘Et raro et tarde scripsit. Hunc ipsum librum imperfectum reliquit. Versus aliqui dempti sunt ultimo libro, ut quasi finitus esset. Leviter retractavit Cornutus, et Caesio Basso petenti, ut ipsi cederet, tradidit edendum.’
The prologue, and the first satire (on literary criticism)—the only real satire he wrote—are said to be imitated from Lucilius. The other five are largely Stoic dissertations in verse, and show throughout the influence of Cornutus and Persius’ other Stoic friends. Probus says he attacked Nero’s poetry in Sat. 1.
‘Lecto Lucilii libro x. vehementer satiras componere instituit, cuius libri principium imitatus est ... cum tanta recentium poetarum et oratorum insectatione, ut etiam Neronem ... culpaverit, cuius versus in Neronem cum ita se haberet:
‘Auriculas asini Mida rex habet,’
in eum modum a Cornuto, ipso iam tum mortuo, est emendatus:
‘Auriculas asini quis non habet?’ [1, 121]
ne hoc Nero in se dictum arbitraretur.’
Sat. 1, 99-102 is said to be a travesty of Nero’s poetry.
Very few passages, however, are quoted by the Scholiasts as modelled on Lucilius.
Persius refers to Lucilius and Horace in 1, 114-8:
‘Secuit Lucilius urbem,
te, Lupe, te, Muci, et genuinum fregit in illis;
omne vafer vitium ridenti Flaccus amico
tangit, et admissus circum praecordia ludit,
callidus excusso populum suspendere naso.’
His obligations to Horace are paramount, imitations—often unintentional burlesques—occurring everywhere. Examples are: 1, 42,
‘cedro digna locutus,
linquere nec scombros metuentia carmina nec tus.’
from Hor. A.P. 331,
‘carmina ... linenda cedro’;
and Hor. Ep. ii. 1, 269,
‘Deferar in vicum vendentem tus et odores
et piper et quidquid chartis amicitur ineptis.’
Again, 5, 103,
‘exclamet Melicerta perisse
frontem de rebus’;
from Hor. Ep. ii. 1, 80,
‘clament periise pudorem
cuncti paene patres.’
He even borrows Horace’s names: Pedius (1, 85), Natta (3, 31), Nerius (2, 14), Craterus (3, 65), Bestius (6, 37).
The statement of Joannes Lydus (i. 41) that Persius imitated the mimic writer, Sophron, has little to support it.
Probus says the work became immediately popular: ‘Editum librum continuo mirari homines et diripere coeperunt.’
Cf. also Quint. x. 1, 94, ‘multum et verae gloriae quamvis uno libro Persius meruit’; Mart. iv. 29, 7,
‘Saepius in libro memoratur Persius uno
quam levis in tota Marsus Amazonide.’