I

Jour de Dièu, queto caud! Bèu tèms pèr la cigalo

Que, trefoulido, se regalo

D’uno raisso de fiò; bèu tèms pèr la meissoun.

Dins lis erso d’or, lou segaire,

Ren plega, pitre au vent, rustico e canto gaire:

Dins soun gousiè, la set estranglo la cansoun.

Tèms benesi pèr tu. Dounc, ardit! cigaleto,

Fai-lei brusi, ti chimbaleto,

E brandusso lou ventre à creba ti mirau.

L’Ome enterin mando la daio,

Que vai balin-balan de longo e que dardaio

L’uiau de soun acié sus li rous espigau.

Plèn d’aigo pèr la péiro e tampouna d’erbiho

Lou coufié sus l’anco pendiho.

Se la péiro es au frès dins soun estui de bos

E se de longo es abèurado,

L’Ome barbelo au fiò d’aqueli souleiado

Que fan bouli de fes la mesoulo dis os.

[[16]]

Tu, Cigalo, as un biais pèr la set: dins la rusco

Tendro e jutouso d’uno busco,

L’aguio de toun bè cabusso e cavo un pous.

Lou sirò monto pèr la draio.

T’amourres à la fon melicouso que raio,

E dòu sourgènt sucra bèves lou teta-dous.

Mai pas toujour en pas, oh! que nàni: de laire,

Vesin, vesino o barrulaire,

T’an vist cava lou pous. An set; vènon, doulènt,

Te prène un degout pèr si tasso.

Mesfiso-te, ma bello: aqueli curo-biasso,

Umble d’abord, soun lèu de gusas insoulènt.

Quiston un chicouloun de rèn; pièi de ti resto

Soun plus countènt, ausson la testo

E volon tout. L’auran. Sis arpioun en rastèu

Te gatihoun lou bout de l’alo.

Sus ta larjo esquinasso es un mounto-davalo;

T’aganton pèr lou bè, li bano, lis artèu;

Tiron d’eici, d’eilà. L’impaciènci te gagno.

Pst! pst! d’un giscle de pissagno

Aspèrges l’assemblado e quites lou ramèu.

T’en vas bèn liuen de la racaio, [[17]]

Que t’a rauba lou pous, e ris, e se gougaio,

E se lipo li brego enviscado de mèu.

Or d’aqueli boumian abèura sens fatigo,

Lou mai tihous es la fournigo.

Mousco, cabrian, guespo e tavan embana,

Espeloufi de touto meno,

Costo-en-long qu’à toun pous lou souleias ameno,

N’an pas soun testardige à te faire enana.

Pèr t’esquicha l’artèu, te coutiga lou mourre,

Te pessuga lou nas, pèr courre

A l’oumbro de toun ventre, osco! degun la vau.

Lou marrit-péu prend pèr escalo

Uno patto e te monto, ardido, sus lis alo,

E s’espasso, insoulènto, e vai d’amont, d’avau.