FOOTNOTES:
[1] Hutchinson, Vol. I. pp. 220 et seq.
[2] As this anecdote rests entirely upon tradition, it has been differently told; and it is here admitted in this form, rather as a characteristic feature of the age, and of the individual, than from any positive reliance upon its authenticity. There are yet transmitted, among the inhabitants of Weymouth and Hingham, many stories of Mr. Smith's application of texts, in a similar manner, to the events of the Revolution, which render the truth of this far from improbable.
[9] Pages [163], [172], [175].
[10] "Ex his enim fontibus, unde omnia ornate dicendi præcepta sumuntur, licebit etiam laudationem ornare, neque illa elementa desiderare; quæ ut nemo tradat, quis est, qui nesciat, quæ sint in homine laudanda? Positis enim iis rebus, quas Crassus in illius orationis suæ, quam contra collegam censor habuit, principio dixit: 'Quæ naturâ, aut fortunâ darentur hominibus, in iis rebus vinci posse animo æquo pati: quæ ipsi sibi homines parare possent, in iis rebus se pati vinci non posse;' qui laudabit quempiam, intelliget, exponenda sibi esse fortunæ bona. Ea sunt, generis, pecuniæ, propinquorum, amicorum, opum, valetudinis, formæ, virium, ingenii, cæterarumque rerum, quæ sunt aut corporis; aut extraneæ: si habuerit, bene his usum: si non habuerit, sapienter caruisse: si amiserit, moderate tulisse. Deinde, quid sapienter is, quem laudet, quid liberaliter, quid fortiter, quid juste, quid magnifice, quid pie, quid grate, quid humaniter, quid denique cum aliquâ virtute, aut fecerit aut tulerit."—Cicero, de Oratore, II. 11.
OF
JOHN ADAMS AND HIS WIFE.