GRÁTUR JACOBS YFIR RAKEL.
Hvert er farin hin fagra og blíða?
Fórstu Rakel í svipanna heim?
Fyrir sunnu sje jeg nú líða
Svarta flóka og dimmir í geim.
Rakel! Rakel! daprast nú dagar,
Dvín mjer gleði, brátt enda mun líf;
Leiðir eru mjer ljósgrænir hagar—
Liggur í moldu hið ástkæra víf.
Drottinn Abrahams! deyr nú minn rómur,
Dauðans skuggi í hjarta mjer er;
Drottinn Abrahams! auður og tómur
Er nú heimur og dagsbirta þver;
Drottinn Abrahams! barn Þitt sjá bifa!
Blóðug falla tár þess á mund;
Drottinn Abrahams! lát mig ei lifa!—
Liggur í moldu hið harmdauða sprund.
We will now have a specimen of Icelandic prose. See how queer our good old plain philosopher Franklin looks in a Northern dress. Here is his “Story of a Whistle.”