Documents.
I. Letter Of The Cardinal Prefect Of Propaganda To Dr. Troy, 1782.
Illustrissimo e Reverendissimo Monsignore Come Fratello.
Essendosi prese in matura considerazione le risoluzioni emanate dall'Assemblea de' Vescovi Suffraganei di cod. Provincia Armacana radunata in Drogheda il di 8. e 9. Agosto dell'anno scorso; questa S. Cong. di Propaganda dopo un lungo esame hà finalmente coll'oracolo di Nostro Sig. PP. Pio VI. pronunziato il suo guidizio sù le medesime e ne communica specialmente a V S. come amministratore di cod. Metropolitana le sue determinazoni, perchè le faccia ben tosto partecipi ai Prelati sudetti. Si è in primo luogo pertanto riconosciuto, che a quest'assemblea non può darsi il nome di Sinodo Provinciale, essendo essa mancante di tutte quelle solennità, e forme che ai sinodi convengono, e specialmente dell'intervento del Capitolo della Chiesa Metropolitana, che dee sempre ai sinodi invitarsi, quando un immemorabile consuetudine non abbia a questo privilegio del Capitolo derogato. Mà quantunque non si possa dare a quest'adunanza de' Vescovi il carattere, e il vigore di sinodo provinciale, contuttociò la pubblicazione delle risoluzioni prese nella med. non potea farci senza il consenso, e approvazione della Sede Apostolica, poichè per i Decreti eziandio de' sinodi provinciali legittimamente convocati, e canonicamente tenuti, si chiede sempre, e si preserva l'approvazione della S. Sede prima di esiggerne l'esservanza. L'esempio solo di S. Carlo Borromeo in tutti i sei Sinodi Provinciali di Milano può dar norma ai Vescovi come debbano regolarsi sù questo punto.
E incominciando dalla terza risoluzione emanata dai Vescovi sudetti questa è sembrata assai ambigua, ed oscura. La dispensa de' proclami per celebrare un matrimonio secreto può concedersi cosi dall'Ordinario dell'uomo, che della donna, e si concede di fatti da quello, nella di cui Diocesi si contrae il matrimonio, siasi Ordinario dell'uno, o dell'altro de contraenti. Se dunque si è preteso di limitare questa facoltà al solo Ordinario dell'uomo, privandone l'Ordinario della donna, questa risoluzione non dee osservarsi, poichè è contraria ad ogni ragione canonica, e all'osservanza. Se poi si è voluto soitanto intendere, che dopo essersi ottenuto questa dispensa dall'Ordinario dell'uomo, non faccia d'uopo di riportarla ancora da quello della donna allora la risoluzione potrà eseguirsi, e non merita riprensione.
La quarta però non ammette interpretazione, e debbe essere per ogni conto proscritta. Si è risoluto, che ogni dispensa dai gradi proibiti di parentela sia concessa dall'Ordinario di ciascuna parte contraente. Dovevano pur i Vescovi riflettere, che essendo la parentela un vincolo, che lega due persone, e impedisce, che trà loro si possa contrarre [pg 392]il matrimonio; subito che una di esse èsciolta da questo vincolo, ne viene in conseguenza, che ne sia prosciolta anche l'altra, non potendo restarne avvinta una, e libera l'altra. Se dunque per autorità legittima, o della Sede Apostolica, o di uno degli Ordinarj è tolto il vincolo di parentela trà un uomo, e una Donna, non vi è più bisogno di altra dispensa, ne fà, mestieri ricorrere all'altro Ordinario per ottenerla. . . . . . . Prego il Signore che La conservi e feliciti.
Roma 30 Marzo 1782.
D. V. S.
Come Fratello,
L. Card. Antonelli, Prefetto,
Stefano Borgia, Segretario.
Mons. Troy, Vescovo Ossoriense.
Amministretore di Armach.
[translation.]
Having taken into its careful consideration the resolutions adopted at a meeting of the Suffragan Bishops of the Province of Armagh, held last year at Drogheda, on the 8th and 9th of August, this S. Congregation of Propaganda, by authority of our Lord Pope Pius VI., after a protracted examination, has finally given judgment thereupon. This judgment it now signifies to your lordship, as Administrator of that Metropolitan See, in order that you may speedily communicate to the above-mentioned Prelates the decision which it has been led to take. First of all, however, it has been established that the meeting cannot be called a provincial synod, seeing that it wanted all the formalities prescribed for the holding of synods, and especially the presence of the Metropolitan Chapter, which, when immemorial usage to the contrary has not interfered with its right, ought always to be invited to synods. But although this meeting of bishops may not claim the character or the authority of a provincial synod, nevertheless its resolutions could not be published without the consent and approbation of the Apostolic See, since the decrees even of provincial synods, lawfully convened and celebrated in canonical form, require at all times the approbation of the Holy See before their observance can be made obligatory. The example of St. Charles Borromeo in the Six Provincial Synods of Milan, is of itself a sufficient guide for Bishops in this matter.
In the first place, then, the third resolution passed by the above-mentioned Bishops appears very ambiguous and obscure. In case of a private marriage, both the Ordinary of the man and the Ordinary of the woman have power to dispense with the publication of the banns, and as a matter of fact this dispensation is granted by the Bishop in whose diocese the marriage is celebrated, whether he be the Ordinary of the one or of the other of the contracting parties. If, then, the sense of the resolution be to limit this power to the Ordinary of the man, to the exclusion of the Ordinary of the woman, the resolution ought not to be carried out, as being contrary to the canons [pg 393]and to custom. But if, on the other hand, the meaning be, that when once the dispensation has been obtained from the Ordinary of the man, there is no need to obtain it also from the Ordinary of the woman, the resolution thus interpreted may be put into practice, and is not deserving of censure.
The fourth resolution, however, cannot be softened by any interpretation. That resolution prescribed that every dispensation in prohibited degrees of relationship should be granted by the Ordinary of each of the contracting parties. And yet the Bishops ought to have reflected that relationship being a bond which affects two persons, and prevents them from contracting matrimony one with the other, the moment one of these persons becomes free from this bond, the other, by a necessary consequence, is also set at liberty, it being impossible that one can be free whilst the other remains bound. Whenever, therefore, the bond of relationship between a man and a woman has been removed by lawful authority, either of the Holy See or of one of the Ordinaries, no second dispensation is required, nor is it necessary to have recourse to the other Ordinary to obtain such dispensation....
II. Decrees Granting An Indulgence To A Prayer To Be Said Before Hearing Confessions, And To A Prayer For A Happy Death.
Oratio recitanda ante sacramentales confessiones excipiendas.
Da mihi Domine, sedium tuarum assistricem Sapientiam, ut sciam judicare populum tuum in justitia, et pauperes tuos in judicio. Fac me ita tractare Claves Regni Coelorum, ut nulli aperiam cui claudendum sit, nulli claudam cui aperiendum sit. Sit intentio mea pura, zelus meus sincerus, charitas mea patiens, labor meus fructuosus. Sit in me lenitas non remissa, asperitas non severa, pauperem ne despiciam, diviti ne aduler. Fac me ad alliciendos peccatores suavem, ad interrogandos prudentem, ad instruendos peritum. Tribue, quaeso, ad retrahendos a malo solertiam, ad confirmandos in bone sedulitatem, ad promovendos ad meliora industriam: in responsis maturitatem, in consiliis rectitudinem, in obscuris lumen, in implexis sagacitatem, in arduis victoriam, inutilibus colloquiis no detinear, pravis ne contaminer, alios salvem, meipsum non perdam. Amen.
Urbis et Orbis. Decretum.
Ex Audientia Sanctissimi. Die 27 martii 1854.—Ad preces humillimas Reverendissimi Patris Jacobi Pignone del Carretto Clericorum Regularium Theatinorum Praepositi Generalis, Sanctissimus [pg 394]Dominus Noster Pius PP. IX. benigne inclinatus omnibus et singulis Confessariis in Universo Orbe Catholico existentibus supraenunciatam Orationem, antequam ad Sacramentales excipiendas Confessiones assideant, corde saltem contrito, et devote recitantibus centum dierum Indulgentiam semel tantum in die acquirendam, clementer est elargitus. Praesenti perpetuis futuris temporibus valituro absque ulla Brevis expeditione.
Datum Romae ex Secretaria S. Congregationis Indulgentiarum. F. Card. Asquinius praefectus—Loco ϯ Sigilli.—A. Colombo secretarius.
Oratio Caroli Episcopi Cracoviensis pro impetranda bona morte.
O Maria sine labe concepta, ora pro nobis, qui confugimus ad Te, o refugium peccatorum, mater agonizantium, noli nos derelinquere in hora exitus nostri, sed impetra nobis dolorem perfectum, sinceram contritionem, remissionem peccatorum nostrorum, Sanctissimi Viatici dignam receptionem, extremae unctionis Sacramenti corroborationem, quatenus securi presentari valeamus ante thronum justi sed et misericordis Judicis, Dei, et Redemptoris nostri. Amen.
Ex audientia Sanctissimi die 11 martii 1856.
Sanctissimus Dominus Noster Pius PP. IX. omnibus et singulis utriusque sexus Christi fidelibus, qui corde saltem contriti, ac devote supradictas pias preces, jam adprobatas, ab bonam mortem impetrandam recitaverint, centum dierum Indulgentiam semel in die lucrifaciendam, clementer est elargitus. Praesentibus, perpetuis futuris temporibus valituris.
Datum Romae ex Secretaria Brevium.—L. ϯ S. Pro D. Cardinali Macchi.—Jo. B. Brancaloni Castellani Sub.
III. Decree Concerning The Prayer Sacrosanctae Et Individuae Trinitati, Etc.
Urbis et Orbis. Decretum. Cum Sacrae huic Congregationi Indulgentiis Sacrisque Reliquiis praepositae in una Melden. inter alia exhibitum fuisset dubium enodandum “An ad lucrandam Indulgentiam vel fructum orationis Sacrosanctae et individuae etc. necessario flexis genibus haec oratio sit dicenda, vel an saltem in casu legitimi impedimenti ambulando, sedendo recitari valeat?” Eminentissimi Patres in generalibus Comitiis die 5 Martii superioris anni apud Vaticanas Aedes habitis respondendum esse duxerunt. “Affirmative ad primam partem, negative ad secundam”. Facta itaque Sanctissimo Domino Nostro Pio PP. IX. relatione per me infrascriptum S. Congregationis Secretarium die 12 ejusdem mensis, Sanctitas Sua votum Eminentissimorum Patrum approbavit. In audientia vero Sanctissimi die 12 [pg 395] Iulii ejusdem anni ab Eminentissimo Cardinali praefatae S. Congregationis Praefecto habita, eadem Sanctitas Sua ex speciali gratia clementer indulsit, ut Oratio Sacrosanctae etc. pro lucranda Indulgentia a Sa. Mem. Leone PP. X. adnexa, seu fructu dictae orationis, etiam non flexis genibus recitari possit ab iis, qui legitime impediti fuerint infirmitatis tantum causa. Praesenti valituro absque ulla Brevis expeditione, non obstantibus in contrarium facientibus quibuscumque.
Datum Romae ex Secretaria ejusdem S. Congregationis Indulgentiarum die 7 januarii 1856.—Loco ϯ Signi.—F. Cardinalis Asquinius, Praef.—A. Colombo Secretarius.
IV. Plenary Indulgences And The Infirm.
“Decretum Urbis et Orbis. Ex Audientia Sanctissimi die 18 Septembris, 1862.—Est hoc in more positum quod ab animarum Pastoribus Sanctissimum Eucharistiae Sacramentum in aliquibus tantum infra annum praecipuis festivitatibus ad fideles habitualiter infirmos, chronicos, ob physicum permanens aliquod impedimentum e domo egredi impotentes solemniter deferatur, proindeque hujusmodi fideles tot Plenariis Indulgentiis privantur, quas consequerentur si conditionibus injunctis adimpletis ad Sacram Eucharisticam Mensam frequentius possent accedere. Itaque quamplures animarum Curatores, aliique permulti Ecclesiastici Viri humillimas preces porrexerunt Sanctissimo Domino Nostro Pio PP. IX. ut de Apostolica benignitate super hoc providere dignaretur, factaque per me infrascriptum Secretariae S. Congregationis Indulgentiarum Substitutum Eidem Sanctissimo de his omnibus fideli relatione in Audientia habita die 18 Septembris 1862, Sanctitas Sua spirituali gregis sibi crediti utilitati prospiciens clementer indulsit, ut praefati Christi fideles, exceptis tamen illis qui in Communitate morantur, acquirere possent omnes et singulas Indulgentias plenarias jam concessas vel in posterum concedendas, quasque alias acquirere possent in locis in quibus vivunt, si in eo physico statu non essent, pro quarum acquisitione praescripta sit Sacra Communio et visitatio alicujus Ecclesiae vel publici Oratorii in locis iisdem, dummodo vere poenitentes, confessi, ac caeteris omnibus absolutis conditionibus, si quae injunctae fuerint, loco S. Communionis et Visitationis alia pia opera a respectivo Confessario injungenda fideliter adimpleant. Praesenti in perpetuum valituro absque ulla Brevis expeditione. Non obstantibus in contrarium facientibus quibuscumque.
“Datum Romae ex Secretaria S. Congregationis Indulgentiarum et SS. Reliquiarum, Loco ϯ Signi F. Card. Asquinius Praefectus. A. Archip. Prinzivalli Substitutus.”