I.
In Congregatione Generali coram Sanctissimo habita die 28 Martii Anno 1651.
"Sanctitas Sua decrevit quod Episcopi S. Congregationi de Propaganda Fide subordinati non possint exercere Pontificalia in aliis praeterquam in propriis Ecclesiis, etiamsi esset de consensu Ordinariorum sub poena suspensionis ipso facto incurrendae, ac eidem Pontifici reservatae, dummodo a praefata S. Congregatione non sint in certo loco destinati Vicarii Apostolici, seu Administratores alicajus Ecclesiae deputati".
Similia Decreta prodierunt ab eadem S. Congregatione die 26 Julii 1662 et 17 Julii 1715.
II.
In Congregatione particulari de Propaganda Fide habita die 7 Maii 1669.
Cum iteratis per S. C. decretis exercitium Pontificalium extra Dioeceses Episcopis ejusdem S. C. assignatas prohiberetur, quaesivit Episcopus Heliopolitanus.
"An dicta decreta intelligenda essent vim suam habere intra fines Europae tantum, an vero extenderentur etiam ad alia loca, per quae transeundum esset, cum ad suas Ecclesias proficisceretur".
"S. Congregatio respondit Decreta prohibentia dictum exercitium Pontificalium extendi ad omnia loca, etiam extra fines Europae".[31]
III.
In Congregatione Generali habita die 10 Julii 1668.
Eminentissimi ac Reverendissimi Patres S. Consilii Christiano Nom. Propag. attentis expositis contra Episcopos ab eodem S. Consilio dependentes qui cum detrimento suarum Dioecesium eas deserebant ut Romam vel alia loca peterent, statuendum censuerunt.
"Inhibeatur Episcopis S. Congregationi subjectis ne Romam sub quovis praetextu veniant, absque licentia Sacrae Congregationis. Decretum editum Anno 1626 renovarunt".
IV.
DECREE OF THE S. CONG. OF PROPAGANDA QUOAD USUM PONTIFICALIUM EXTRA DIOCESIUM.
Decree of the S. Congregation of Propaganda permitting the English Bishops to exercise Pontificalia within the Three Kingdoms.
Ex negligentia Antistitum circa onus residentiae si ubique mala gravissima obvenirent, potissimum id valet quoad regiones, in quibus ob admixtionem infidelium vel haereticorum gravioribus periculis fideles objiciuntur; proinde Episcopis et Vicariis Apostolicis regionum ad quos S. Congregationis de Propaganda Fide sollicitudo extenditur, indictum haud semel fuit, ne extra propriam Dioecesim vel Vicariatum Pontificalia etiam de consensu Ordinariorum exerceant.
Porro cum dubitari haud valeat de studio Episcoporum Angliae in hujusmodi residentiae lege servanda, iidemque postulaverint, ut tenor regulae hujusmodi in suum favorem relaxetur; S. Congregatio de Propaganda Fide in generali conventu habito die 5 Aprilis 1852 attento quod haud raro necessarium vel opportunum admodum existat, ut iidem admitti possint ad Pontificalia exercenda in aliis Angliae ipsius dioecesibus, aliquando etiam in proximis regionibus Hiberniae et Scotiae, censuit supplicandum Sanctissimo pro relaxatione memoratae inhibitionis in favorem Episcoporum Angliae quoad tria regna unita, in quibus proinde de consensu Ordinariorum Pontificalia iidem exercere valeant.
Hanc vero S. Congregationis sententiam Sanctissimo D. N. Pio PP. IX. ab infrascripto Secretario relatam in Aud. diei 6 ejusdem mensis et anni Sanctitas Sua benigne probavit, et juxta propositum tenorem facultates concessit, contrariis quibuscumque haud obstantibus.
In epistola data die 6 Feb. 1862. Eminentissimus Dominus Cardinalis S. Cong. de Prop. Fide Prefectus ad Archiepiscopum Dublinensem scribens declarat facultatem supra memoratam omnibus Hiberniae praesulibus eodem mode ac Angliae episcopis fuisse a Sanctissimo Domino N. Pio IX. concessam.
â™°Paulus Cullen.