FOOTNOTE:
[7] Ex quo patet, "vas mundum benedictum", de quo rubrica esse pixidem.
[THE REMAINDER IN OUR NEXT.]
DOCUMENTS.
I.
PLENARY INDULGENCE IN ARTICULO MORTIS.
Rescript of Clement XIV. by which powers to grant the said Indulgence are given to Bishops in countries where Catholics live mixed with other religious denominations. Indulgence to be gained by invoking the sacred name.
The experience of Catholics proves that nothing tends more effectually to promote practices of piety and to enkindle a religious spirit, than the doctrine of the Catholic Church regarding indulgences. Take, for example, the case of a plenary indulgence. How many penitential and meritorious works are required to secure a participation in so precious a treasure? The person wishing to gain an indulgence of this kind must diligently examine his conscience, excite himself to contrition for his sins, make an humble confession, and perform some penitential work in reparation for the past. Besides, the holy Sacrament of the altar must be worthily received, prayers recited for a pious purpose, and some work of charity or religion performed.
Considering the good thus done, the Church grants plenary indulgences to the faithful on many festivals; but she is never so liberal in dispensing her treasures, as when there is question of persons in immediate danger of death. When that dreadful moment arrives, as on it depends our fate for all eternity, reserved cases are no longer maintained, and all priests are allowed to absolve from every censure. For the consolation also of the dying, and to promote their spiritual welfare, every facility is granted for the obtaining of plenary indulgences.
Benedict XIV. treats at great length of this important matter in a Bull which commences "Pia mater", published on the 5th April, 1747. To each bishop who has once obtained from the Holy See the privilege of imparting indulgences in articulo mortis, he grants the power of communicating the same faculty to such priests subject to his jurisdiction as he may desire. In a rescript of the Propaganda, dated 5th April, 1772, Clement XIV. extends that privilege very considerably for all countries where Catholics live mixed up with persons of other religious denominations; and when it happens that no priest can be found to grant the indulgence in the usual form, his Holiness, in the abundance of his charity, grants a plenary indulgence to all who invoke the holy name of Jesus at least in their heart, and who with Christian humility and resignation receive death from the hand of God, commending their souls into the hands of their Creator.
In order that the valuable privilege granted to the prelates of the Church and to the faithful in general may be known to all, we publish the rescript of Clement XIV., as it is found in Dr. Burke's Hibernia Dominicana, Appendix, page 936:—
"Ex Audientiâ Sanctissimi D. N. Clementis Papae XIV. habitâ 5 Aprilis 1772.
"Ne Christifidelibus, inter Hereticos, et Infideles, in qualibet Orbis parte degentibus, et in ultimo vitae discrimine, constitutis, ea spiritualia auxilia desint, quae Catholica pia mater Ecclesia filiis suis a saecula recedentibus solet misericorditer impertiri: Sanctissimus Dominus Noster Clemens, divinâ Providentiâ Papa XIV., me infrascripto sacrae Congregationis de Propaganda Fide Secretario referente, pro eximia caritate, quâ illos fraterne complectitur, omnibus et singulis RR. PP. DD. Patriarchis, Archiepiscopis, Episcopis, Vicariis Apostolicis, necnon RR. Praefectis seu Superioribus missionum tam Cleri Saecularis, quam Regularis, inter Infideles et Hereticos, ut supra, modo existentibus, seu quocumque tempore extituris peramanter concedit facultatem impertiendi benedictionem, cun Indulgentia plenaria fidelibus praedictis, ad extremum agonem redactis: Cum ea etiam extensione ut facultatem hujusmodi Sacerdotibus, et respectivè missionariis, eorum jurisdictioni subjectis, pro locis tamen suarum Dioceseum, vel pro missionum districtibus tantum, communicare possint et valeant: dummodo in hac benedictione impertienda servetur formula prescripta a San. Mem. Benedicto XIV. in Constitutione datâ 9 Aprilis, 1747, quae incipit Pia mater, inferius registranda.
"Quoniam autem facile continget ut aliqui ex praedictis Christifidelibus, ex hac vita decedant, quin Ecclesiae Sacramentis fuerint muniti, et absque Sacerdotis cujuslibet assistentia; ideo Sanctitas Sua, de uberi apostolicae benignitatis fonte, etiam illis plenariam Indulgentiam elargitur, si contriti nomen Jesu, corde saltem, invocaverint, et mortem de manu Domini, eâ quâ decet, christianâ animi demissione, et spiritus humilitate susceperint, animamque in manus Creatoris sui commendaverint. Quae prostrema Decreti pars ut Christifidelibus omnibus innotescat, eam in suis dioecesibus, ac missionibus, Antistites, et Superiores memorati identidem, et praesertim sanctae Visitationis tempore publicare curent et satagant.
"Datum ex aedibus Sac. Congregationis praedictae, die 5 Aprilis, 1772.
"Stephanus Borgia, Secretarius".
II.
THE STATIONS OF THE CROSS FOR THE SICK.
The Holy See has long since granted to the general, the provincials and guardians of the Franciscan order, the faculty of blessing crucifixes, to enable sick persons, prisoners, and others, unable for lawful reasons to make the stations of the cross, to gain all the indulgences of the said stations.
Such persons have only to recite twenty times, the Pater, Ave, and Gloria, before the cross thus blessed, and which they are required to hold in their hands during these prayers.
Pius IX. in the following brief extends this faculty to those who in the Franciscan convents take the place of the guardians, when these latter for any reason are called away from home.
"Pius PP. IX.—Ad perpetuam rei memoriam.—Exponendum nuper Nobis curavit dilectus Filius Raphael a Ponticulo Minister Generalis ut praefertur Ord. Fr. Min. S. Francisci jam alias ab hac Sancta Sede facultatem concessam fuisse, cujus vi fideles vel infirmi vel carcere detenti aliave legitima causa impediti, recitantes viginti vicibus Orationem Dominicam, Salutationem Angelicam, et Trisagium ante Crucem, quam manu tenere debeant, benedictam a Ministro Generali Ord. Min. S. Francisci, vel Provinciali, aut a Guardiano quocumque dicti Ordinis indulgentiam Stationum Viae Crucis seu Calvariae lucrari valeant. Cum vero ut idem dilectus Filius Nobis retulit in nonnullis Regionibus Conventus praesertim recens erecti existant, qui Guardianos non habeant, sed Superiores qui Praesides nominantur, aut etsi habeant saepe eveniat ut vel Sacris Ministeriis, et spirituali proximorum commodo, aut etiam aliis negotiis peragendis operam impensuri a respectivis Conventibus per aliquod temporis spatium abesse debeant, quo tempore eorum vices gerunt, qui Vicarii Conventus nuncupantur, hinc fit ut saepe in dictis Regionibus nullus Frater ex eodem Ordine praesto sit auctoritate praeditus, quo piis fidelium votis et spirituali consolationi satisfieri possit. Quare praefatus Minister Generalis enixe Nobis supplicavit ut in praemissis opportune providere ac ut infra indulgere de benignitate Apostolica dignaremur. Nos fidelium commodo, quantum in Domino possumus consulere, et piis hujusmodi precibus obsecundare volentes Praesidibus nunc et pro tempore existentibus in Conventibus Fratrum Ord. Min. S. Francisci, qui Guardianos non habent, nec non Vicariis Conventuum ejusdem Ordinis, qui absentibus Guardianis respectivi Guardiani vices gerunt, facultatem memoratam, quae ab hac Sancta Sede alias Ministro Generali, Provinciali, et cuivis Guardiano praedicto Ministro Generali subdito concessa fuit benedicendi Cruces cum adnexis Indulgentiis Stationum Viae Crucis seu Calvariae, dummodo tamen omnia quae praescripta sunt ab eis serventur, tenore praesentium auctoritate Nostra Apostolica in perpetuum concedimus et elargimur. In contrarium facien. non obstan. quibuscumque.
"Datum Romae apud S. Petrum sub Annulo Piscatoris die XI. Augusti MDCCCLXIII. Pontificatus Nostri Anno Decimoctavo.
"Loco
Sigilli.
"Pro Dno. Card. Paracciani-Clarelli.
"Io. B. Brancaleoni Castellani Substitutus.
"Praesentes Litterae Apostolicae in forma Brevis sub die 11 Augusti 1863 exhibitae sunt in Secretaria S. C. Indulgentiarum die quinta Septembris ejusd. anni ad formam Decreti ipsius S. C. die 14 Aprilis 1856. In quorum Fidem etc. Datum Romae ex Eadem Secretaria die et anno ut supra.
"Copia Originali conformis.
"A. Archipr. Prinzivalli Substitutus".
III.
LETTER OF CARD. PATRIZI TO THE BISHOPS OF BELGIUM, ON SOME DOCTRINES TAUGHT AT LOUVAIN.
Illustrissime ac Reverendissime Domine uti Frater,
Quum non levis momenti sit pluribus ab hinc annis istis in regionibus agitata quaestio circa doctrinam a nonnullis Universitatis Lovaniensis doctoribus traditam de vi nativa humanae rationis, Sanctissimus D. N. qui in Apostolicae Sedis fastigio positus advigilare pro suo munere debet, ne qua minus recta doctrina diffundatur, quaestionem illam examinandam commisit duobus S. R. E. Cardinalium conciliis, tum S. Officii tum Indicis. Jam vero cum esset hujusmodi examen instituendum, prae oculis habitae sunt resolutiones quae sacrum idem concilium Indicis edidit, jam inde ab annis 1843 et 1844, posteaquam ad illius judicium delata sunt opera Gerardi Ubaghs in Lov. Univ. doctoris decurialis, in primisque tractatus logicae ac theodiceae. Etenim sacer ille consessus mature adhibita deliberatione duobus in conventibus habitis die 23 mens. Jun. An. 1843, ac die 8 Aug. an. 1844, emendandas indicavit expositas tam in logica quam in theodicea doctrinas de humanarum cognitionum origine sive ordinem metaphysicum spectent sive moralem, et illarum praesertim quae Dei existentiam respiciant. Id sane constat ex duobus notationum foliis, quae ex ejusdem sacri consessus sententia Gregorii XVI. SS. PP. auctoritate confirmata ad Emum. Card. archiep. Mechliniensem per Nuntiaturam Apost. transmissa fuerunt, monendi causa auctorem operis—ut nova aliqua editione librum suum emendandum curet, atque interim in scholasticis suis lectionibus ab iis sententiis docendis abstinere velit.—Quae duo notationum folia, modo res spectetur, simillima omnino sunt; si namque in folio posteriori aliqua facta est specie tenus immutatio, id ex eo repetendum est, quod auctor accepto priori folio libellum die 8 Dec. an. 1843, Emo. Archiepiscopo tradidit, quo libello doctrinae suae rationem explicare atque ab omni erroris suspicione purgare nitebatur. Quem sane libellum, licet idem Emorum. Patrum concilium accurate perpendisset, minime tamen a sententia discessit, atque adeo tractatus illos ac nominatim tractatum de Theodicea, qui typis impressi in omnium versabantur manibus, atque in Universitate aliisque scholis publice explicabantur, corrigendos judicavit. Fatendum quidem est, post annum 1844 nonnullos intervenisse actus, quibus praedicto Lov. doctori laus tribuebatur, perinde ac si in posterioribus sui operis editionibus sacri consessus voto ac sententiae paruisset, sed tamen uti firmum ratumque est bina illa notationum folia post sacri ejusdem concilii sententiam SS. P. auctoritate comprobatam fuisse conscripta, ita pariter certum est, posteriores illos actus haudquaquam S. consessus, multoque minus SS. P. continere sententiam, quod quidem actus illos legentibus videre licet. Quae quum ita sint, necessarium investigare ac perpendere visum est, num memoratus Lov. doctor in editionibus logicae ac theodiceae, quas post diem 8 mens. Aug. an 1844 confecit, accurate sit exsequutus quod a S. Concilio libris notandis inculcatum ei fuit in memoratis notationum foliis per Card. archiepiscopum eidem auctori transmissis. Hujusmodi porro instituto examine rebusque diu multum ponderatis, memorati cardinales tum qui S. Inquisitioni tum qui libris notandis praepositi sunt, conventu habito die 21 sept. proxime praeteriti judicarunt recentes eorumdem tractatuum editiones minime fuisse emendatas juxtas praedicti sacri consessus notationes, in iisque adhuc reperiri ea doctrinae principia quae uti praescriptum fuerat, corrigere oportebat.
Quod quidem auctor ipse recenti in epistola ad Emum. Card. Ludovicum Altieri praef. S. C. libris notandis missa aperte fatetur. Scribit enim quatuor adhuc se publicasse theodiceae editiones, 1o nimirum an. 1844, quae primitus subjecta est S. Sedis judicio; 2o an. 1845, typis impressam haud ita multo post notationes a S. Card. consessu propositas. Utraque vero editio, quemadmodum suis ipse verbis fatetur auctor, similes prorsus sunt, idem capitum, paragraphorum et paginarum numerus, eaedem locutiones; hoc solum differunt, quod secunda editio aliquot diversi generis notas et paucas phrases incidentes continet, quae simul paginas forte duodecim implere possint. Editiones vero, ut ipse prosequitur, tertia an. 1852, et quarta an. 1863, etiam in se similes sunt et a praecedentibus, si formam exteriorem, non doctrinam spectes, multum differunt. Ad logicam porro quod spectat, cum illius tractatum iterum typis mandavit, post acceptas S. consessus notationes haec in praefatione significavit: Quantuncumque scripta immutaverim, nunquam minime recedendum esse duxi a principiis, quae in primis editionibus assumpseram, quae tamen repudiare vel mutare me non puderet, si illa falsa vel minus recta esse quisquam ostendisset.—Hinc pariter memorati Cardinales judicarunt, exsequendum ab auctore esse quod minime adhuc praestitit, nimirum emendandam illi esse expositam doctrinam in cunctis iis locis seu capitibus quae S. consessus librorum notandorum judex minus probavit, juxta notationes in supradictis duobus foliis comprehensas et peculiariter in primo, utpote quod rem apertius ac distinctius explicat. Ex quo tamen haudquaquam intelligendum est probari doctrinas reliquas, quae in recentioribus operum praedictorum editionibus continentur. Hanc porro Emorum. Patrum sententiam SSmus. D. N. Pius IX. auctoritate sua ratam habuit et confirmavit.
Quae cum ita se habeant, dum Emus. Car. Mechliniensis juxta demandatas ei partes memoratum doctorem Gerardum Casimirum Ubaghs admonebit officii sui eique vehementius inculcabit, ut doctrinam suam ad exhibitas S. consessus notationes omnino componat, erit vigilantiae tuique studii pastoralis una cum archiepiscopo aliisque suffraganeis episcopis omnem dare operam ut hujusmodi Emorum. Patrum sententia executioni nulla interjecta mora mandetur, neque in ista Lovan. Universitate, quae ab Archiep. Mechl. et suffrag. antistitum auctoritate pendet, neque in seminariorum scholis aliisque lyceis illae amplius explicentur doctrinae, quae uti primum ad Apost. Sedis judicium delatae fuerunt, visae sunt a scholis catholicis amandandae.
Haec significanda mihi erant Emorum. Patrum nomine Amplitudini Tuae cui fausta omnia ac felicia precor a Domino.
Amplitudinis Tuae
Addictissimus uti Frater,
C. Card. Patrizi.
Romae d. 11 Oct., 1864.