THE ADVICE SUPPOSED TO HAVE BEEN GIVEN TO JULIUS III.

(Vol. viii., p. 54.; Vol. ix. passim.)

Your correspondent Novus has very judiciously warned controversialists on the use of a document as emanating from the papal court, which, to every one who reads it through (if a shorter examination will not be satisfactory), must carry evidence of its not being papal authority, but intended as a satire on Rome. A writer in the Christian Remembrancer, vol. xii., attaches undue importance to the signatures, in the absence of which, he admits, "we should conclude that this was the production of some enemy in disguise."

In a 4to. volume of Tracts now before me is a copy of the genuine document—

"Consilium delectorum cardinalium et aliorum prælatorum, de emendanda ecclesia. S. D. N. Papa Paulo III. ipso jubente conscriptum et exhibitum anno 1538;"

two copies of the supposititious

"Consilium quorundam episcoporum Bononiæ congregatorum quod de ratione stabiliendæ Romanæ ecclesiæ Julio III. Pont. Max. datum est. Quo artes et astutiæ Romanensium et arcana imperii papalis non pauca propalantur. Ex bibliotheca W. Crashauii. Londini, 1613;"

and several other tracts, so rare that an enumeration of them, and a few extracts, will perhaps be acceptable to many of the readers of "N. & Q." Fourth in order:

"Marcus Antonius de Dominis archiepiscopus Spalatensis, suæ profectionis consilium exponit. Londini, 1616."

"Bellum Papale, sive concordia discors Sixti Quinti et Clementis Octavi, circa Hieronymianam editionem, etc. Auctore Thoma Jamesio. Londini, 1600."

"[Ejusdem] Bellum Gregorianum, sive corruptionis Romanæ in operibus D. Gregorii M. jussu pontificum Rom. recognitis atque editis, etc. Oxoniæ, 1610."

"Summa actorum Facultatis Theologiæ Parisiensis contra librum inscriptum, Controversia Anglicana de potestate regis et pontificis, etc. Auctore Martino Becano. Londini, 1613."

"Antitortobellarminus, sive refutatio calumniarum, mendaciorum, et imposturarum laico-cardinalis Bellarmini, contra jura omnium regum et sinceram illibatamque famam Serenissimi, potentissimi piissimique Principis Jacobi ... fidei catholicæ defensoris et propugnatoris: per Joan. Gordonium. Londini, 1610."

"Tu super hoc cepha fingis Christum ore loquutum

Fundamen caulæ nidificabo meæ:

Vernac'lo at Christus Solymis sermone loquutus,

Separat articulis mascula fœmineis;

Petre, ait, hic cepha es, sanctæ fundamina caulæ,

Et super hac cepha ponere dico meæ:

. . . . . .

Quòd tu sic audes Christi pervertere verba

Et pro fœmineo subdere masculeum,

Nil mirum; Papis solenne est cardineisque

Sic pro fœmineo subdere masculeum."

"Epilogus ad quatuor colloquia Dni Dris Wrighti pro mala fide habita; et a Jacobo Nixon non bona fide relata; et Guilielmo Stanleio nullius fidei perduelli dicata: pro amico et gentili suo Dno Thoma Roe equite editus. Authore Guilielmo Roe. Londini, 1615."

"Dno Dri Wright Anglo, malæ causæ clienti: et Jacobo Nixon Hiberno, advocato pejori: et Guilielmo Stanleio, patrono pessimo; religionis et patriæ hostibus: pœnam seram et pœnitentiam seriam Guilielmus Roe exoptat."

This is the opening of the epilogus Colloquii Spadani, a copy of which rare tract is in the extensive collection of the President of the Chetham Society. The epilogue contains an unmeasured invective against these three "vassal slaves of servile Rome."[[1]] Wright's panegyric on Stanley is thus introduced and distorted:

"Egregia facinora tua vidit Hibernia, experta est Hollandia, agnoscit Hispania, prædicat Gallia, fatetur Flandria, neque potest negare Anglia. Ergo cum bona frontis tuæ serenitate sustinebis, si elogii tui vocem ad assensum nostrum repercussam, instar Ecchus remittamus, et Stanleium hominem egregie facinorosum dixerimus, quod in Hispanis consilio suo immissis vidit Hibernia, in Daventriæ proditione experta est Hollandia, in stipendio proditioni imputato agnoscit Hispania, in pluribus locis frustra et cum ignominia tentatis prædicat Gallia, et nullam illi præfecturam unquam integrè credendo fatetur Flandria, neque post tot in patriam suam molitiones, et præsertim expeditionem quam ad fragorem pulverariæ conjurationis in nos habiturus erat, negare potest Anglia."

"Eadgarus in Jacobo redivivus: seu pietatis Anglicanæ defensio. Ab Adamo Reuter. Londini, 1614."

"[Ejusdem] Libertatis Anglicanæ defensio seu demonstratio: regnum Angliæ non esse feudum pontificis: in nobilissima et antiquissima Oxoniensi academia, publice apposita Martino Becano. Londini, 1613."

"[Ejusdem] Oratio: quam Papam esse Bestiam quæ non est et tamen est, apud Johan. Apoc. xvii. 8. in fine probantem ... recitavit Adam Reuter. Londini, 1610."

"[Ejusdem] Contra conspiratorum consilia orationes duæ. Habitæ ... 5o Aug. et 5o Nov., anno 1611, diebus regiæ liberationis a conspiratione Govvrie, et tormentaria. Londini, 1612."

"Ejusdem, Delineatio consilii brevissima: quam societati mercatorum Belgarum Londini florentiss. commorantium consecrat A. R. Londini, 1614."

"Πονησις Χριστοφορου του Αγγελου, etc. At Oxford, 1617."

"[The same]. Christopher Angell, who tasted of many stripes and torments, inflicted by the Turkes for the faith which he had in Christ Jesus. At Oxford, 1617."

"[Ejusdem] Labor C. A. Græci. De apostasia ecclesiæ, et de homine peccati scilicet Antichristo, etc. Gr. et Lat. Londini, 1624."[[2]]

"Expositio mysteriorum misse et verus modus rite celebrandi. A Guilhelmo de Gouda. Daventrie, 1504."

Had I not already occupied so much space, I should have added an extract from Angell's Epistle in commendation of England and the Inhabitants thereof. He begins thus:

"O faire like man, thou most fertill and pleasant countrie of England, which art the head of the world, indued with those two faire eies, the two Universities."

Bibliothecar. Chetham.

Footnote 1:[(return)]

"Valete tria animalia Religionis servæ, et in servitutem nata."

Had your correspondent Novus, in his first communication, specified by name the Consilium Quorundam Episcoporum as the document whose fictitious character he desired to notify, I should not have been betrayed into my supererogatory vindication of the Consilium Delectorum Cardinalium; the latter piece having lately been much before me, and its very extraordinary frankness in acknowledging the existence of the gravest abuses, of which the Reformers complained, giving it so much the air of satirical fiction. The use of the other document, moreover, being chiefly in the hands of a class of writers I am happy in not being able to boast a very extensive acquaintance with, recent anti-papal controversialists, I certainly did think that Novus had impugned the authenticity of the genuine Consilium.

R. G. is mistaken in supposing that I thought there were nine Cardinals in the committee which drew up the genuine Consilium, as the full title of this piece will show:—Consilium novem Delectorum Cardinalium et aliorum Prælatorum, de emendanda Ecclesia.

B. B. Woodward.

Bungay, Suffolk.