AD MUSAS.
Dulce sub Autumnum, venienti frigore, mane
Lacte novo relevare sitim; dulce oscula Nisæ
Præripere, in fœno cum semisupina recenti
Dormit, nuda sinu; sub vespere dulce vagari
Quà vigil effundit liquidam Philomela querelam:
At mihi dulcis amor Musarum ante omnia: vos O
Pierides, vestro, precor, aspirate poetæ.
Ηως
Εργων ἡγητειρα, βιου προπολε θνητοισιν.
Or. Hym.
Roscida purpureos induta Aurora colores
Ingreditur cœlo jam reseratque diem;
Victoresque agitans currus nigra agmina Noctis
Turbat, et ætherio dissipat astra polo.
Eja, agite O Pueri, clarum prævertite Solem,
Nec pigeat molles deseruisse toros.
Igniferos etenim quicunque, aspexerit ortus,
Ille levis facti præmia magna feret:
Qualia non tulerit populi Moderator Eoi,
Darius memori nobilitatus equo;
Cui jubar exoriens primo vidisse suorum
Persarum quondam regna superba dedit.
Illi namque novo firmabit membra vigore,
Lætaque componet lumina diva Salus.
Tum validæ crescent generoso in pectore vires
Stabit et ingenuo plurimus ore decor.
Illum, seu tendit pellucida propter Ichini
Flumina, sive jugum per, Catharina, tuum,
Naiades excipient venientem ultroque juvabunt,
Dum ciet ad prædam subsequiturque canes.
Omnis ager suaves Illi spirabit odores,
Illi dulce melos concinet omne nemus.
Ille (licebit enim) Musas siquando vocârit,
Inveniet faciles in sua vota Deas:
Phœbo et gratus erit; neque Phœbus amicior ulli est
Quam sua qui primo numina mane colit.